392 – Waarom leven met intentie je gelukkig maakt

Randal Peelen:
[0:43] In deze aflevering hoor je hoe je beter in het leven kunt staan door zelf te bepalen waarvoor je hier op aarde bent, dat je uitstelgedrag kunt gebruiken om te kijken of je op de goede weg bent en dat simpelweg gelukkig zijn echt niet alleen is weggelegd voor de allerrijkste.

Randal Peelen:
[1:07] Welkom bij Met Nerds om tafel. We praten vandaag niet met Sander, want die was verhinderd. Maar mijn naam is Randal Peel en onze gastnerd van vandaag is Ernst-Jan Fout. En Ernst-Jan is medeoprichter van De Correspondent. En samen met Alexander Klubbing, presentator van POM. Ik denk als je met nerds om tafel luistert dat je daar ook wel eens van gehoord hebt.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:22] Ja, die vindiagram is wel redelijk overlappend hoor.

Randal Peelen:
[1:24] Podcast over media, blijf ik het stevig noemen. Maar volgens mij vind ik het helemaal niet. Mag wel. Mag, mag. Oké, POM, POM, POM. Je kunt hem ook kennen van het interviewprogramma Jonge Jaren. Maar bovenal is Ernst-Jan aan tafel een belangrijk cirkeltje rond. Is met jou aan tafel een belangrijk cirkeltje rond. Want ik heb het gevoel dat POM ook een beetje een OG techpodcast is.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:44] Nou, van jou vind ik dat een groot compliment.

Randal Peelen:
[1:46] Ja, we hebben een aantal podcasts gedacht moeten zeggen. Ik denk aan de Appels en Peren Show. OMT Café. Zeepcast. NOS op drie techpodcast.

Ernst-Jan Pfauth:
[2:01] Oh ja.

Randal Peelen:
[2:02] Hoeveel zijn er geweest? Hoeveel zijn er gekomen? Het is best wel dun bezaaid, vind ik hoor. Je moet het echt doen met wat BNR maakt. En wij. De zelfstandige jongens. Maar jij ziet jezelf denk ik niet als techpodcast met Pom.

Ernst-Jan Pfauth:
[2:15] Nee, niet echt. Alexander is degene die meer met de tech dingen aankomt zetten. Maar wel zo'n nerdpodcast, dat wel.

Randal Peelen:
[2:22] Ja, als je Tweakers.net volgt en alles wat daar staat leuk vindt, dan is de kans dat je aan zijn lippen hangt ook wel groot.

Ernst-Jan Pfauth:
[2:28] Ja.

Randal Peelen:
[2:29] Maar dan ben jij even de tegenhanger van hem. Meer het type dat bedankbaarheid bezig is.

Ernst-Jan Pfauth:
[2:38] Bijvoorbeeld.

Randal Peelen:
[2:38] Ook wel met het nieuws. Nu dan diepte interviews. En je ziet erom dat je een boek hebt geschreven. Intentioneel leven. Wat ik mooi vind aan hoe jullie programma's maken. Jij in het bijzonder. Is dat jullie een bepaalde vorm van. Als ik het woord schaamteloos kies. Klinkt dat negatief. Maar je heel erg blootgeeft. Heel erg vertelt waar je mee bezig bent. En ik merk bij mezelf en ook de vraag van luisteraars. Dat mensen daar dan heel snel een mening over hebben. En ook gaan ventileren. En dan betrap ik mezelf op de gedachte dat ik denk... wacht eens even, dit doen ze dus eigenlijk heel slim. In zekere zin gebruiken jullie het ook wel om stof te doen opwaaien. Terwijl het op mij overkomt alsof je heel kwetsbaar en bloot opstelt. Dit boek is ook weer een voorbeeld, Intentioneel Leven. Je zet daarin heel mooi uiteen hoe je zelf in het leven probeert te staan... En ik denk dat bij elk hoofdstuk mensen zich erin herkennen. Of mee gaan vergelijken. Of er vragen hebben tegen hun auto zouden willen schreeuwen. Op het moment dat ze het als luisterboek tot zich nemen. Doe je dat zo bewust? Ben je iets op het spoor?

Ernst-Jan Pfauth:
[3:51] Misschien. Wat ik graag doe is. Als ik iets geleerd heb. Om dat dan te delen. Het zit blijkbaar in me.

Ernst-Jan Pfauth:
[3:59] Dat doe ik eigenlijk al. Nou weet ik veel. Sinds ik puber ben of zo. Maakte ik sites, kluste ik zelf in elkaar. Als ik dan een goed album had geluisterd. Dan plaatste ik mijn recensie op cdreview.nl bijvoorbeeld. Ik was gewoon altijd bezig met. Als ik iets op deed om dat te delen. Daarom ben ik ook journalistiek ingegaan. Ik ben nooit echt van het type journalist geweest. Dat dan veel onderzoeksjournalistiek ging doen of zo. Of tegels ging lichten om beeldspraak te gebruiken. Maar ik wilde meer dingen begrijpen. En begrijpen hoe mensen dingen voor elkaar kregen. Jonge jaren wat je net noemde. Het is niet een podcast waar ik mensen kritisch het vuur na aan de schenen leg. Ik wil juist begrijpen hoe ze zijn gekomen waar ze zijn gekomen. En dat doe ik ook met mezelf. En ik probeer altijd wel... Ik heb ooit het onderscheid geleerd tussen persoonlijk en privé. Dus dit boek begint vrij persoonlijk. Maar wel functioneel als het goed is. En als het niet meer functioneel is, dan is het privé.

Ernst-Jan Pfauth:
[4:53] Dus als ik alleen maar dingen ga delen over mijn eigen leven. Omdat ik dingen over mijn eigen leven wil delen. Een soort autobiografie. Dan trekt dat mij dan minder aan.

Randal Peelen:
[5:02] Dus eigenlijk als je het heel letterlijk neemt. Zo'n tijdschrift als de privé. Dat daadwerkelijk privé heet. Daarin staan dingen over affaires. En andere gekke zaken. Die bijna's blijkbaar uitspoken. Dat is niet persoonlijk. Want daar heb je niks aan.

Ernst-Jan Pfauth:
[5:17] Nee, als ik voor mezelf. Dus als ik dit boek schrijf. Of als ik in de podcast vertel. Denk van. Vertel ik dit nu alleen maar omdat ik graag over mezelf wil vertellen. Dan is het eigenlijk privé. Daar probeer ik mezelf wel op tegen te houden.

Randal Peelen:
[5:31] Privé is niet hetzelfde als je zou het voor je moeten houden. Of is geheim.

Ernst-Jan Pfauth:
[5:35] Nee, dat mag je natuurlijk allemaal zelf bepalen voor jezelf. Maar ik wil dat je dit boek ook kunt lezen. Of naar de podcast kunt luisteren als je mij niet kent. Er is een hele mooie uitspraak. In de persoonlijke zit het universele. Dus als je het maar zo dicht genoeg op jezelf schrijft. Dan herkennen andere mensen er iets in. Eigenlijk wat je net zei. In die zin doe ik dit bewust. Dus probeer ik het zo persoonlijk mogelijk te maken. Als ik comfortabel mee ben. En als het functioneel is. Want dan is de kans groter dat jij er iets in herkent.

Randal Peelen:
[6:06] Ja precies.

Ernst-Jan Pfauth:
[6:06] Terwijl als ik het heel abstract hou. Veel mensen hebben tegenover last van hun smartphone. Dan heb je zoiets van ja ik ook. Maar ik voel nu helemaal niks meer wat je schrijft.

Randal Peelen:
[6:15] Maar het valt me ook op in andere dingen. Als je pom aan het maken bent. Heb ik nog wel eens de grap met mensen. Dat ik zeg. En bijna elke POM-aflevering is ook zijn eigen redactievergadering. We zijn echt bezig met hoe doen we dit. En het benoemen door de vierde muur heen. Oh, we gaan nu naar de zin. Oh ja, je maakt nu een bruggetje. En dan gewoon elkaar een beetje belachelijk maken. Maar voor mij zit er wel een vorm van schoonheid in. Omdat ik dat als heel transparant ervaar.

Ernst-Jan Pfauth:
[6:43] Nou, vet om te horen.

Randal Peelen:
[6:44] Ja, ik vind dat leuk. Maar even over dat boek. Want je hebt natuurlijk eerder een boek geschreven. Dank boek. Alexander maak je er graag belachelijk om. Dat is heel wat anders dan dit. Terwijl daar ook een hoofdstuk gaat. Eigenlijk over dankbaarheid.

Randal Peelen:
[7:00] Dus is het een logische reden dat het nu een moment in je leven is dat dit geschreven moest worden? Heb je dit al langer op je kerfstok?

Ernst-Jan Pfauth:
[7:07] Ja, ik ben eigenlijk met dit boek negen jaar geleden begonnen. Alleen wist ik het toen nog niet. Ik ben eigenlijk van natuur een chronisch ontevreden mens. Dus je hebt mensen die van natuur heel dankbaar zijn aangelegd. Ik ben dat niet. Ik natuurlijk van de middelbare school kwam. Ik ging studeren en na het tweede jaar of zo werd er een soort vuur in mij ontbrand. Dan werd ik super ambitieus. Toen ging ik bloggen. Toen had ik vier dagen nadat ik mijn blog begonnen was. Dit was in 2006. Had ik met een gare Nokia. Had ik een ruzie gefilmd tussen de toenmalige minister-president, Balkenende en Paul Witteman.

Randal Peelen:
[7:41] Waarom was je daar?

Ernst-Jan Pfauth:
[7:43] Ik studeerde communicatiewetenschap en het gaat gedeeltelijk over televisie. Ik woonde om de hoek van de studio waar die programma's zoals de wereld daardoor... en Paul Wittemann werden opgenomen in mijn studententijd.

Randal Peelen:
[7:53] Dat was Westgasfabriek toen, toch?

Ernst-Jan Pfauth:
[7:54] Nee, dat was nog bij Artis.

Randal Peelen:
[7:56] Oh, oké, ja.

Ernst-Jan Pfauth:
[7:56] En die programma's waren nog niet zo populair. In ieder geval hadden ze echt klapveen nodig. Dus als ik naar de wereldtijd doorging, kreeg ik gratis te eten. Als ik dan bleef hangen voor Paul Wittemann, kreeg ik gratis bier. Ik vond dat als student ideaal.

Randal Peelen:
[8:08] En ik zat ook nog dicht op het vuur.

Ernst-Jan Pfauth:
[8:10] Dus ik ging daar best wel vaak heen. En ik zou in januari 2007 stage gelopen in New York bij de Veegde Naties. Was ik een paar maanden daarvoor op een zaterdag in oktober 2006 een blog begonnen. Spotlight Effect. Dat is een theorie dat je je eigen zichtbaarheid overschat. Komt uit de sociaal psychologie. Vond ik wel een toepasselijke naam voor een blog. Dus op zaterdag begin ik die blog. Op woensdag ga ik als klapvee naar Pauw en Witteman. en daar zit het waren de Tweede Kamerverkiezingen witte balkenende zat daar namens TDA tegenover Ali B en Ali B had toen nog zo'n petje achterstevorm die tutoieerde balkenende het was toen nog een big deal, zo lang is dit geleden Ali B even, zeer, is ook een big deal, en na afloop liep ik naar beneden om mijn biertjes te innen en toen bedacht ik dat mijn jas in de studio was vergeten, liep ik weer naar boven zag ik een ruziende balkenende die boos was over een filmpje dat witte man het laat zien dat de balkanen van zijn skateboard afvalt. Ik film dat. Ik zet het online met een verhaal erbij over afspraken die talkshows maken met hun gasten en wat we daarvan moeten vinden. Dat filmpje was belachelijk slecht, maar je zag net genoeg dat wat ik omschreef, dat dat daadwerkelijk gebeurd was. En mijn blog, die vier, vijf dagen oud was, ontplofte, had 30.000 bezoekers. En ik dacht opeens, oh, wauw, dit is mogelijk.

Randal Peelen:
[9:27] Nice.

Ernst-Jan Pfauth:
[9:28] Dus toen ben ik ontzettend veel gaan bloggen, ging ik allemaal journalisten interviewen over hoe zij journalistvaardig geworden.

Randal Peelen:
[9:34] Je noemde net over jezelf het woord ambitieus. Maar waarom dan? Is dat bewijsdrang of... En laten zien dat dat kan. Of geld verdienen. Wat maakt je ambitieus op zo'n moment?

Ernst-Jan Pfauth:
[9:48] Het is een beetje een combinatie tussen twee dingen. Aan de ene kant is het iets positiefs. Ik vind het gewoon heel leuk om aan dingen te bouwen. Het is zeker levenslust. Maar aan de andere kant, die is een negatief. En daardoor kom ik zo ook weer terug bij dankbaarheid. Ik ben een nerd, net als jij. Ik was op de middelbare school niet zo populair als ik had gehoopt om het licht te zeggen. En opeens merkte ik met die blogs. En dat ik berichtjes kreeg van oud-klasgenoten die mij nooit hadden zien staan. En nu opeens zeiden van, oh, ik zocht je hoe je tv gaf. En ik dacht van, oh, oké. Dus nu word ik wel gezien. Dus ik begon heel ambitieus achter populariteit, prestige. Dat soort dingen aan te rennen.

Randal Peelen:
[10:30] En de views en de hits.

Ernst-Jan Pfauth:
[10:33] Precies.

Randal Peelen:
[10:33] Terwijl het voor een deel natuurlijk een toevalstreffer was ook. Je kunt niet pleinen. Ik ga volgende week vrijdag nog zo'n filmpje maken.

Ernst-Jan Pfauth:
[10:40] Nee, nee. Maar ik ging dus wel heel erg hard op zoek naar andere dingen die goed scoorden. En die op allebei die dingen goed scoorden. In de zin van, als ik ging ik me thuis in Nieuwkerk interviewen over hoe de journalist dat scoorde. Vond ik gewoon heel vet om te doen. En natuurlijk leverde dat ook veel views op. Maar ik begon eigenlijk achter allerlei succesfactoren aan te rennen waar je helemaal niet gelukkig van wordt. Dus populariteit, weet ik veel, rijkdom, status. Allemaal dingen waarvan ons verteld wordt in maatschappelijke verwachtingen. of op social media of in advertentie dat je er gelukkig van wordt,

Ernst-Jan Pfauth:
[11:09] maar waar je niet gelukkig van wordt. Dus ik belandde uiteindelijk in een soort persoonlijke crisis dat ik toen was ik, 29 op het moment dat de eerste, ik was inmiddels directeur van de correspondent mede opgericht en dat ging allemaal goed. En ik, maar op een gegeven moment diende zich echt een grote verantwoordelijkheid aan, namelijk mijn toenmalige vriendin en nu vrouw, die werd zwanger en En ik had zo hard achter de verkeerde dingen aangerend. Dat ik gewoon geen... Ik leefde niet vanuit... Ik had er niet echt een karakter ontwikkeld of zo. Om maar even hard over mezelf te zeggen. Ik ging vluchten voor die verantwoordelijkheid. Zelfs zo erg dat op een gegeven moment was zij... De dag dat zij uitgerekend was... Stond ik in de kroeg met een vriend. Te veel gedronken. En opeens bedacht ik me... ...rijkelijk laat van... ...waar de fuck ben ik mee bezig?

Randal Peelen:
[11:59] Kan op het moment gebeld worden.

Ernst-Jan Pfauth:
[12:01] Ja, als ik nu gebeld word, wat is dan het scenario dat ik voor me zie? Dat ik bezopen in de taxi zit. Ik wil zelf niet meer rijden. En daar toen... ...dat was voor mij... ...ja, rock bottom. En na het vaderschapsverlof... ...gelukkig voor mij dan... ...werd onze zoon twee weken later geboren. Had ik nog even tijd om acten op te ruimen. Maar toen kwam ik terug van vaderschapsverlof. Toen ben ik voor de correspondent een reeks begonnen over... wetenschappelijk onderbouwde zelfhulpboeken.

Randal Peelen:
[12:28] Ja.

Ernst-Jan Pfauth:
[12:29] Ik heb het eraf gezien eigenlijk gewoon om te begrijpen, denk ik, waar mijn eigen persoonlijke crisis vandaan kwam.

Randal Peelen:
[12:32] Maar je had al wel zelfhulpboeken gelezen, denk ik.

Ernst-Jan Pfauth:
[12:35] Ja, maar ik las het altijd een beetje zoals dat idee uit de Matrix van I Know Kung Fu. Dus ik wilde bijvoorbeeld leren openbaar spreken.

Randal Peelen:
[12:44] Ja.

Ernst-Jan Pfauth:
[12:44] Dan las ik daar zo'n boek over.

Randal Peelen:
[12:46] Ja, precies.

Ernst-Jan Pfauth:
[12:46] Of leren onderhandelen, dan las ik een onderhandelboek.

Randal Peelen:
[12:48] Ja.

Ernst-Jan Pfauth:
[12:48] Maar ik had het nooit, ik zag het, vanuit dat idee begon ik ook die reeks. Maar ik was het aan het teruglezen toen ik dit boek aan het schrijven was. En je ziet gewoon langzaam dat het eigenlijk een zoektocht wordt naar, als we ongeveer wel weten waar we gelukkig worden, waarom lukte het mij en heel veel anderen niet om daarnaar te leven? Waarom laten we ons zo afleiden door van die concepten als populariteit, prestige, rijkdom, macht, et cetera?

Ernst-Jan Pfauth:
[13:13] Terwijl we weten dat we daar nooit genoeg van hebben.

Randal Peelen:
[13:15] Want het klinkt een beetje alsof je achter dingen aanjoeg die je wel degelijk hebt bereikt.

Ernst-Jan Pfauth:
[13:23] Ja, sommige dingen gingen heel goed. En toen ik voor dit boek ging lezen, toen kwam ik ook bijvoorbeeld een verhaal tegen van Andrew Wilkinson. Hij is die tech ondernemer uit Canada. Hij heeft het bedrijf Tiny. Hij is een beetje de Warren Buffett.

Randal Peelen:
[13:39] Wordt hij genoemd van het internet.

Ernst-Jan Pfauth:
[13:40] En hij heeft laatst een boek geschreven, Never Enough. En ik heb misschien een paar van die oppervlakkige succes dingen bereikt. Maar hij is op zijn 35e miljardair geworden. En hij kreeg dus...

Randal Peelen:
[13:51] Van baas boven baas.

Ernst-Jan Pfauth:
[13:52] Dus als je het niet van mij aanneemt, neem het dan van hem aan. Hij wordt dus miljardair. Dat wordt een beetje zo bekend in het wereldje. En hij krijgt van allerlei andere miljardairs de vraag van... nou, kom eens langs op de koffie. Welkom bij de club. En misschien kunnen we samen wat doen.

Randal Peelen:
[14:08] Voelt heel goed, denk ik, in eerste instantie zeker.

Ernst-Jan Pfauth:
[14:10] Ja, en hij gaat naar die mensen toe. Hij organiseert een toertje. Hij wil hier ook wat geld ophalen of zo. En hij verwacht wijze lessen mee te krijgen en nieuwe zakenpartners te ontmoeten. Maar het enige wat hij tegenkomt. En dit zijn zijn woorden. Is een bodemloze put van onderlinge jaloezie. En hij omschrijft dan hoe hij met een CEO. Een miljardair. En toen hij bij naam loopt. Die door over zijn landgoed. Met uitzicht over de grote ASEAN. En dan zegt die gast. Heb je gehoord dat Jeff Bezos net voor 165 miljoen. Het tiende huis of zo heeft gebouwd. Waarop Andrew Wilkins tegen hem zegt. Gast je bent zelf toch ook een miljard waard. Wat kan Jeff Bezos kopen wat jij niet kunt kopen. Waarop die man zegt. ja, ik heb geld voor een mooi jacht. Maar Jeff Bezos heeft geld voor een super jacht. En dat vind ik zo'n definiërende anekdote. Dat laat zo goed zien dat je, hoe rijk je ook bent, je zult nooit genoeg hebben, want altijd iemand anders lijkt het wel beter voor elkaar te hebben. Jeff Bezos is waarschijnlijk ook je los op Elon Musk.

Randal Peelen:
[15:06] Ja, als je de rijkse man op aarde bent, dan heb je op een gegeven moment één bedrijf met wereldfaam, een ander bedrijf waar het geld niet op kan, dan ga ik de politiek maar in of zo.

Ernst-Jan Pfauth:
[15:15] Lijft gewoon een heilloos zoektocht.

Randal Peelen:
[15:16] Ik wou zeggen, ik kan er maar bij voorstellen, Maar het is in wezenlijke zin natuurlijk niet voor te stellen. Nee.

Randal Peelen:
[15:23] Ik ga even een stapje vooruit naar vragen van luisteraars. Want ik merkte dat wel. Wat jij nu vertelt. Is niet nieuw voor mensen. Geld maakt niet gelukkig. Dat heb ik denk ik zodra ik taal kon begrijpen al geleerd. Maar ik merk ook. Onder de luisteraars als ze vragen insturen. Dat ze dat heel erg als insteek nemen. Zo van. Het is toch ook wel. Alex Schoonkind voor te veel mooi. Doe ik even zijn vraag. Voor hoeveel procent van de wereld of Europa of Nederland... is intentioneel leven dan haalbaar? Want het voelt een beetje alsof je wel eerst op de top... van de Maslow-pyramide moet zitten... om er überhaupt over na te kunnen denken. Je haalt miljardairs er gelijk bij. Dat is natuurlijk wel het ultieme voorbeeld.

Ernst-Jan Pfauth:
[16:05] Maslow komt ook in mijn boek voor. Die behoeftepiramide bestaat helemaal niet. Hij heeft het nooit een piramide genoemd. Hij heeft het een behoeftehierarchie genoemd. En waarom is dat belangrijk... Wij hebben nu allemaal geleerd dat je op het topje staat. En op het topje, top van de piramide, kijk je uit over de wereld. Het is een ivore torenachtig iets. Terwijl, voor de mensen die niet de behoeftejargie kennen, je begint met dingen als veiligheid, eten en drinken. Dan op een gegeven moment sociale erkenning. En uiteindelijk, het zogenaamde topje zou dan zelfverwezenlijking zijn. Dat je eigenlijk al die andere dingen al hebt. En dan kunt nagedenken over wat wil ik eigenlijk zelf. Maar Maslow heeft nooit gezegd dat je aan al die andere behoeftes moet voldoen voordat je aan de zelfverwezenlijking kunt beginnen. Daarom zijn er ook mensen bijvoorbeeld in landen waar ze veel meer de kansen

Ernst-Jan Pfauth:
[16:56] hebben dan wij, die wel zelfverwezenlijk het zijn. Omdat ze aan een paar behoeften voldoen, maar niet allemaal.

Randal Peelen:
[17:02] Maar zelfverwezenlijk hetzelfde als gelukkig?

Ernst-Jan Pfauth:
[17:06] Waarom Maslow dit onderzoek dus deed oorspronkelijk? Hij was een Joodse man. Hij was een immigrant. Zijn ouders waren voor de Tsaren in Rusland gevlucht naar Brooklyn. Zij kwamen daar begin vorige eeuw aan. Toen was Amerika nog hartstikke antisemitisch. Het woord zou je in deze tijd weer heel goed moeten kunnen uitspreken helaas.

Randal Peelen:
[17:27] Ik ben er bang voor.

Ernst-Jan Pfauth:
[17:29] Maar toen was het nog een graadje erger. Dus hij werd niet op universiteiten toegelaten. Hij werd als kind op straat nagejaagd door Bendis. Die stenen namen gewoon de prima dat hij Joods was. en zijn ouders zagen hem niet staan, zijn moeder die heeft een keer zwerfkatjes voor zijn ogen vermoord waar hij zich over ontfermd had, zijn vader vroeg zich af of hij het lelijkste kind ooit was, echt verschrikkelijk jeugd, was hij eindelijk volwassen, had hij twee kinderen en toen brak de Tweede Wereldoorlog uit en werd zijn familie in Europa vermoord want.

Randal Peelen:
[17:58] Toen was je nu gewoon nog leuke ouders hebt.

Ernst-Jan Pfauth:
[18:01] Ik had me heel goed kunnen voorstellen dat Maslow op dat punt dacht, oké, ik geef het op met de mensheid maar hij wilde op dat moment weten hoe... Wanneer zijn mensen niet meer in oorlog geïnteresseerd? Wanneer zijn ze in vrede geïnteresseerd? Daar begon dat onderzoek mee. Daar kwam die behoefte-hiërarchie eruit. En dus mensen die zelfverwezenlijk zijn. Hebben geen interesse meer in oorlog. En daardoor is de kans op vrede groter. Dat is de oorsprong van Maslow's onderzoek. Maar het klinkt nog steeds vrij individualistisch toch? Zelfverwezenlijking met jezelf bezig zijn. En hij heeft daar ook heel veel kritiek op gehad. Tegenwoordig wordt Maslow zo ongeveer gecanceld. Maar hij vond dat zelf ook. En hij heeft later nog een nieuwe behoefte toegevoegd. Rijkelijk laat in een postuum gepubliceerd boek.

Ernst-Jan Pfauth:
[18:50] Zelftranscendentie. Dat je jezelf overstijgt. En dat je je dus druk gaat maken om de mensen om je heen.

Randal Peelen:
[18:55] Nu begin ik jouw boek te herkennen.

Ernst-Jan Pfauth:
[18:56] Ja. En waarom ik denk dat dit voor iedereen relevant kan zijn. Is dat die dingen waar we gelukkig van worden. Dat zijn allemaal clichés. Dus wat je net zei. Geld maakt niet gelukkig. Dat is een cliché.

Randal Peelen:
[19:09] Dat is waar.

Ernst-Jan Pfauth:
[19:10] Als ik jou ga vragen om nog zes dingen te noemen waar je gelukkig van wordt, dan is waarschijnlijk de overlap met wat ik in mijn boek als zeven geluksmakers heb geïdentificeerd heel groot. Want wij weten al wat ons gelukkig maakt. Het probleem is alleen dat we er eindelozer afgeleid raken door die telefoon waar de herdeten op zitten, door gedateerde succesdefinities, door zeven miljard die per jaar worden uitgegeven in Nederland, aan alleen maar reclames om ons te overtuigen dat consumeren ons gelukkig maakt.

Randal Peelen:
[19:37] Meer dan zeven miljard.

Ernst-Jan Pfauth:
[19:37] In Nederland is het 7 miljard. Maar het voelt dus meer.

Randal Peelen:
[19:41] Mijn vriendin werkt bij een reclamebureau. En dan hoor je ook bedragen voorbij komen. En je denkt, oké. Het is gewoon hier een budget. Iemand vul maar in. Gaat nergens over.

Ernst-Jan Pfauth:
[19:51] En daarom denk ik dat dit voor iedereen relevant is. Niet alleen voor de mensen die zelfverwezenlijk zijn. Is omdat we allemaal worden afgeleid van dingen die ons echt gelukkig maken. Dus mijn boek gaat erover hoe je dan ernaar wel naar die geluksmakers kunt leven. of hoe je je niet kunt laten afleiden.

Randal Peelen:
[20:09] Ja... Ik heb eigenlijk twee vragen tegelijk, maar laten we even beginnen. Ik ben benieuwd wat jij daarvan vindt, want ik heb dit al een paar keer tegen mensen gepitcht. En de ene helft lijkt het met me oneens alsof ik iets heel gek zeg. De andere helft die herkent het wel. Ik had op een gegeven moment een gekke gedachte dat kapitalisme dat eigenlijk ook is. Dus wat Maslow zegt, als iedereen niet meer geïnteresseerd is in oorlog, dan volgt er dus vrede. Maar jij noemde dat ook individualistisch. Of dat het in ieder geval individualistisch randje heeft. Maar ik heb het gevoel dat dat met kapitalisme ook zo is. Een van de eerste uitvindingen waren mensen die groter dan zeg maar een kudde waren. Of een stad. Toch samen moeten werken. Door ieder het beste voor zichzelf te willen en voor elkaar te krijgen. Soms ook anderen juist kan helpen. Dus je leveraged eigenlijk het egoïsme van de mens. Als ik nou heel veel van hetzelfde ding ga maken. Word ik daar echt beter in, efficiënter in. En iemand anders geeft mij ondertussen te eten. Dat ruil ik voor de widgets die ik maak. Ik word daar goed in. Help daar mezelf heel erg mee. Want ik word daar heel rijk van. En krijg nog meer te eten. En iedereen wordt er rijk ervan. Want iedereen heeft die widgets. En kan daar weer mee dingen gaan maken. Dus op een gekke manier.

Randal Peelen:
[21:21] Greed is good. Heeft een soort kern van waarheid. Hoe meer je verdient. Hoe meer je blijkbaar bijdraagt aan de maatschappij. En in de puurste vorm is kapitalisme dan een best wel goed idee. Maar wel heel individualistisch. En op een of andere reden betrap ik mezelf op de reflex... dat als jij zegt dat iets individualistisch is... dat ik dat dan als negatief interpreteer.

Ernst-Jan Pfauth:
[21:44] Ja, ik bedoel dat ook negatief. Want... Nou, kijk, waar ik me wel echt zorgen om maak... in de wereld waar we nu in leven... is dat het zo individualistisch is geworden. Ik bedoel, ik zou ook niet vijftig jaar terug willen... in de tijd dat we allemaal nog in Zuiden leefden... en allemaal heel erg op de gemeenschap gericht waren.

Randal Peelen:
[22:06] Ik kan me daar niks van bij voorstellen.

Ernst-Jan Pfauth:
[22:07] Nee, maar ik denk wel dat we het kind met het badwater hebben weggegooid. Dat we te veel op het individu gericht zijn. En te weinig op de gemeenschap om ons heen. Omdat we daar de structuren niet meer voor hebben die we vroeger hadden. En ook door het kapitalisme. Deels omdat we allemaal, of heel veel mensen nu flexfuncties hebben. Want we allemaal van baan naar baan rennen. En niet meer, minder dat sociale weefsel hebben. En ik denk... Ik denk dat als je het hebt over de gedeelde vijanden van een intentioneel leven. Of van wat ons gelukkig maakt. Dan heb je daar niet alleen maar individuele oplossingen voor nodig. Je moet het ook bij elkaar zoeken. Maar heel vaak wordt dat als een tegenstelling gepresenteerd. Dus ik kom uit de consponente hoek. Daar gaat het heel vaak over. Stel we hebben het over reclame. En over dat het afleidt van wat ons gelukkig maakt. En dat het ook niet goed is voor de wereld hoeveel we uitgeven. Dan hoor je heel vaak uit links progressieve hoek. Daar moeten collectieve oplossingen voor komen. en jij komt nu met een boek waar je individuele oplossingen aandraagt en dat is juist onderdeel van het probleem.

Ernst-Jan Pfauth:
[23:10] Want het is niet de individuele verantwoordelijkheid van de burger. Ik geloof dat het en-en is. Dus dat we en collectieve oplossingen nodig hebben. Dus als het gaat om de afleiding van onze telefoons dat we ervoor moeten zorgen dat de wetten komen die ons daartegen beschermen. In het bijzonder ook kinderen bijvoorbeeld. Met het smartphoneverbod.

Randal Peelen:
[23:25] Super benieuwd of dat haalbaar is.

Ernst-Jan Pfauth:
[23:27] Nou ja, gewoon even als gedachte experiment. Dus dat we moeten gaan kijken wanneer is het schadelijk Nou, het is bijvoorbeeld schadelijk voor kinderen op school. Laten we daar een wet voor introduceren. Collectieve oplossing. In plaats van dat we allemaal onze eigen kind gaan proberen te managen op dat vlak. Maar ik geloof ook dat je met een individuele verantwoordelijkheid ook al een verschil kunt maken. Dus dat je wel al zelf als ouder bijvoorbeeld, als het hierover gaat, kunt zeggen van nou, dit is het beleid dat wij met smartphones hebben. Dat het allebei belangrijk is. Want als individu kan je meteen een verschil maken. Mensen zien het om jou heen, hoe jij ermee omgaat. En dat verspijt zich als een olieflek. Dus ik geloof heel erg in die wisselwerking tussen die twee.

Randal Peelen:
[24:07] Maar het is niet hetzelfde als Rutger Bregmans morele ambitie?

Ernst-Jan Pfauth:
[24:14] Nee, ik denk dat er zeker raakvlakken zijn. Maar dit heb ik ook tegen Rutger zelf gezegd. Ook in POM is dat ik vind morele ambitie. Zij is voor een aantal mensen denk ik heel relevant. Namelijk de mensen die de ruimte hebben om daarover na te denken. maar voor heel veel mensen niet maar die kunnen wel op een andere manier al verschil maken, niet door misschien duizend malaria net te gaan uitdelen in Afrika, maar wel door, misschien meer werk te gaan doen dat in lijn met hun waardelicht of meer voor een buurt gaan betekenen de boeken.

Randal Peelen:
[24:48] Die hij schrijft in die zin ook heel individualistisch, maar dan meer een call to arms, en ondanks dat hij daar in het laatste hoofdstuk wel wat mee probeert te doen, is het ook best wel abstract en niet per se direct concreet Terwijl wat jij schrijft veel meer een handboek is. In zekere zin. Ja. Laten we dat even beetpakken. Want om te beginnen. Je schrijft een boek. Ik blijf het fascinerend vinden. Mensen die hier aan tafel zitten. Die hebben dan op een gegeven moment een boek geschreven. In mijn beleving altijd een heel erg uit de klauwen gelopen word document. Waar je ooit, zo schrijf ik, eerst de inhoudsopgave maakt. Daarna begint te vullen. En dan heel vaak langs elke paragraaf van was ik hier eigenlijk nog bezig of niet. Dus je zult waarschijnlijk een beter systeem hebben ontwikkeld dan ik.

Ernst-Jan Pfauth:
[25:31] Scrivener.

Randal Peelen:
[25:32] Scrivener? Ja, ken je dat? Dat is de eerste tip voor deze aflevering. Nee, hoe schrijf ik dat?

Ernst-Jan Pfauth:
[25:36] S-C-R-I-V-E-N-E-R. Scrivener.

Randal Peelen:
[25:40] Ja.

Ernst-Jan Pfauth:
[25:41] Dus dit is wel, misschien heb je zo'n appje wel eens voorbij zien komen. Gewoon in zo'n Instagram advertentie of zo. Het is gemaakt voor screenwriters oorspronkelijk. Het is een desktop app. En ja, het is echt moeilijk uit te leggen wat het nou zo fantastisch maakt.

Randal Peelen:
[25:54] Het ziet eruit als een soort kruising tussen Word en Finder. Dat je wel een mappenstructuur hebt. Maar toch ook, het resultaat is een soort boekpagina-achtig ding.

Ernst-Jan Pfauth:
[26:02] Ja, nou dat is best een aardige samenvatting. Je hebt dus een splitscreen. Links zie je al je bronnen. En rechts is waar je, maar ook je hoofdstukken enzo. En rechts is waar je werkt. En daar kan je dan ook weer een splitscreen in maken. Dat je twee dokjes naast elkaar kunt zetten. Maar waarom het zo fijn is, dit boek. Ik heb dit dus negen jaar geleden begonnen met al die artikelen. Toen heb ik twee jaar geleden besloten een boek van te maken. Toen had ik iets van zestigduizend woorden. Heb ik allemaal een scrivener gegooid. En dat was gewoon een totaal alle gaatje. en ik heb er nog een jaar lang informatie in toegevoegd... en toen een jaar lang herschreven. Dat proces is dus allemaal in Scrivener, eindeloos... Oh nee, dit hoofdstukje gaat toch weer naar boven.

Randal Peelen:
[26:44] Dat vind je leuk volgens mij.

Ernst-Jan Pfauth:
[26:46] Het is echt zen.

Randal Peelen:
[26:47] Zo'n avondje even klooien. Ik heb dat met fotoalbums. Dat je gaat ontdubbelen. En zorgt dat de metatekst goed staat. Ik heb allemaal van die oude libraries. En dingen die ik dan heb gescand. Maar die moeten dan in dat library. Maar dat moet kloppen. Tot in de puntje. Als er een foto op een verkeerde dag.

Ernst-Jan Pfauth:
[27:01] I feel you.

Randal Peelen:
[27:02] Dat je een avondje voor gaat zitten. Of je een nas opruimen. Weet je wel. Een eindloze taak. Kom je nooit echt. Gewoon zo'n avondje. Klinkt alsof je dat met het boek ook heel vaak had.

Ernst-Jan Pfauth:
[27:11] Ja, en dan heb je dus niet... Ja, en dan heb je dus ook niet meer dat probleem... van dat eindeloze woordbestand. Want dat Scrivener is er dus helemaal voor geoptimaliseerd... dat je makkelijk dingen in de volgorde kan veranderen... zonder dat je het overzicht verliest.

Randal Peelen:
[27:23] Maar het is niet echt een to-do-lijst in zekere zin.

Ernst-Jan Pfauth:
[27:26] Nee, het is wel echt een organiserend appje.

Randal Peelen:
[27:29] Ja.

Ernst-Jan Pfauth:
[27:31] En dat is toch heel vaak... met van die hele kleine user interface ingrepen... dat het opeens helemaal voor je verandert. Dat is hier ook bij.

Randal Peelen:
[27:37] Jij bent net zo iemand als ik. Die kan eerst 40 uur besteden aan het vinden van de juiste tool. En daarna in een uur het doel bereiken. Maar die 40 uur. Dat kan niet zonder. Het moet gebeuren. Ik kan het niet met de 1 naar beste tool doen. Dat gaat niet. 20 abonnementen om te cancelen aan het eind van de maand. Shit, vergeet ik er weer een paar.

Ernst-Jan Pfauth:
[27:58] De Tao's Crivener is een zeldzaamheid tegen. Die kan je gewoon één keer afrekenen. Heerlijk. Met een trial van 30 dagen. Gewoon alsof het 1998 is.

Randal Peelen:
[28:06] Ja, als jij er een boek mee schrijft, lijkt het me de prijs wel waard. Ga ik even kijken wat het is.

Ernst-Jan Pfauth:
[28:11] Ik heb het er dadelijk ook gekocht.

Randal Peelen:
[28:13] 60 piek?

Ernst-Jan Pfauth:
[28:14] Ja.

Randal Peelen:
[28:14] Nou, oké.

Ernst-Jan Pfauth:
[28:16] Ja, daar hoef je het niet voor te laten.

Randal Peelen:
[28:18] Nee.

Ernst-Jan Pfauth:
[28:18] En toen ik echt zeker wist van, oké, nu heb ik juist de volgorde te pakken. Toen heb ik een exportje naar Google Docs gemaakt. Omdat je dan andere mensen erbij gaat vragen om het mee te lezen, mee te commode-retarieren. Maar het moeilijkste werk heb ik in Scrivener gedaan.

Randal Peelen:
[28:33] Ja, maar dan heb je wel de soort van beta-versie bereikt. Dat je zegt, nou, hier staat wel een basis.

Ernst-Jan Pfauth:
[28:39] Ja.

Randal Peelen:
[28:40] Leuk man. Nou, daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Oh, lijkt me lekker. Ik kan alleen schrijven.

Ernst-Jan Pfauth:
[28:45] Wat zeg je?

Randal Peelen:
[28:46] Ik kan alleen niet schrijven.

Ernst-Jan Pfauth:
[28:47] Ja, maar dat is opgelost tegenwoordig.

Randal Peelen:
[28:48] Ja, dat is waar.

Ernst-Jan Pfauth:
[28:49] Begin gewoon met je gedachten dumpen. En daarna ga je schrappen. En dan lijk je het vervolgens door een mooi taalmodel opknappen.

Randal Peelen:
[28:55] Ja. Nee, ik denk in eerste instantie dat ik een keer een podcast zou maken. En dat dat dan een serie is van tien afleveringen. En dat kan uiteindelijk een keer een boek worden. Maar dan wil ik ook met illustraties. En dat het gewoon zo'n, hoe noemen ze dat? Dat het op de koffietafel ligt om een keertje open te slaan.

Ernst-Jan Pfauth:
[29:10] Een koffietafelboek, ja.

Randal Peelen:
[29:11] Dat is wat ik zou maken.

Ernst-Jan Pfauth:
[29:12] En waarover dan?

Randal Peelen:
[29:13] De top tien thuiscomputers. Alle tijden. En daar boeit waarschijnlijk dertig mensen in Nederland. Maar je hebt in Helmond het Home Computermuseum. Van Bart van der Akker. Ook wel Wizzy genaamd. En die is zo doorgeschoten in het verzamelen van alle thuiscomputers. Dat die museum. Dat is ook een officieel museum. Kun je gewoon herkennen. Er staan bordjes als je naar binnen rijdt. Die kant op. En dan heeft hij van elk paar jaar. Ik wou zeggen elk decennium. Maar het verschilt. Die computer. Neergezet in een huiskamer. Die je er toen zo uit zou hebben. Met dat behang. Dat meubilair. Dat zijn ook echt originele onderdelen. Ze willen, als het even kan, nooit namaken onderdelen doen. Wat je ook kan doen. Zet het scherm niet. Raspberry Pi erin. Emuleer de boel. Originele hardware. Behalve zoiets als de Apple 1. Daar zijn er nog maar tien van op de wereld.

Ernst-Jan Pfauth:
[30:04] Iets te duur.

Randal Peelen:
[30:05] Dan heb je ongeveer drie ton nodig om je op de kop te tikken. Dus hij heeft die een replica.

Ernst-Jan Pfauth:
[30:09] Maar ook in het oorspronkelijke interieur uit die tijd.

Randal Peelen:
[30:12] Ja, dat is vet.

Ernst-Jan Pfauth:
[30:13] Dat moet ik echt aan mijn kinderen.

Randal Peelen:
[30:14] Maar dan neem je dus eigenlijk een soort tijdreis. Maar het uitgangspunt is, al die computers zijn te gebruiken. Dat is ook het duurste onderdeel van wat ze doen. Is alles restaureren en werkend houden. En elke week vliegt er wel een condensator uit. En dan moet je weer met de soldeerbouw. Ja, dat is echt ambacht. Maar ik heb hem dus gevraagd. Wat zijn de tien belangrijkste computers aller tijden? En alsof hij het lijstje al had liggen. had ik binnen een kwartier antwoord. En hoe vaak ik ook doorvraag... ik kan er geen gaten in schieten. Dit is gewoon het definitieve antwoord.

Ernst-Jan Pfauth:
[30:50] Maar dit kan je toch ook in het Engels uitbrengen? Want dit is een kleine doelgroep. Maar als je het in het Engels doet, dan is de kleine doelgroep groot genoeg. Als je dit als crowdfunding ding doet.

Randal Peelen:
[31:01] Ik dacht op het punt heel gefrustreerd uit te halen. Dat ik hier nog nooit aan gedacht heb. Maar dat is eigenlijk wel een goed idee.

Ernst-Jan Pfauth:
[31:05] Ja, ik zou het gewoon Kickstarter doen.

Randal Peelen:
[31:07] Het stomme is dus. En hier komt mijn chaotische brein weer terug. Ik ben al ongeveer halverwege het maken van die podcast. Maar dat is zo'n project. Daarom denk ik ook dat ik nooit een boek moet schrijven. Uiteindelijk. Dat geboortemoment. Kom ik maar niet. Je moet eigenlijk inderdaad mensen gewoon hulp vragen. Hoe moet ik verder?

Ernst-Jan Pfauth:
[31:26] Daar hebben ze uitgevers voor bedacht.

Randal Peelen:
[31:28] Ja, ik kan echt kilometers afleggen in veel te korte tijd op het moment dat ik een duidelijk doel heb en ook weet hoe ik het moet doen. Maar deze podcast, anyhow, ik heb hem dus gevraagd. En dan echt als naslagwerk van nou een heel verhaal over die computers en de tijd en hoe dat dan zit. En dan stond ik ook met die microfoon allebei zo te praten over die computer terwijl we daar rondliepen. Ik kan eindeloos vertellen. Een van de thuiscomputers dat een beetje vals spelen is Windows 95. Het is niet echt een thuiscomputer, maar dat is... Toen werd het estafette stokje doorgegeven van wat echt appliances waren. Gewoon gesloten kasten die je kocht en die waren x aantal jaar ondersteund. En draaide die en die software naar... Nu is de thuiscomputer voor ons allemaal. Maakt het ook niet meer uit waar je hem op draait. Dat vind ik fantastische verhalen. Ook hoe die startknop is bedacht. Dat hangt van toevalligheden aan elkaar. Dat is niet te geloofd. Dat had zo anders kunnen zijn. Dan was Windows nu compleet onherkenbaar geweest.

Ernst-Jan Pfauth:
[32:24] Maar wat als je nou gewoon naar die man toe gaat... een video maakt dat je dit boek wil maken... je maakt een paar mock-ups al van hoe je ongeveer de boek eruit ziet. Je zet het op Kickstarter. Je legt je vast op een datum dat het boek af is. En je gaat hier op fundrazen. En dan heb je, ten eerste heb je dan je voorfinanciering geregeld. En ten tweede, maar dat is nog veel belangrijker voor jou. Heb je dan, dan moet je gaan shippen.

Randal Peelen:
[32:47] Ja, dat geld boeit me niks. Daar ga ik niet harder van rennen.

Ernst-Jan Pfauth:
[32:50] Nee, maar wel die shippdatum, dat er mensen over de hele wereld op je boek zitten te wachten.

Randal Peelen:
[32:54] Ja, shit man. Dat moet ik eigenlijk doen. Maar ik begin wel met een podcast. Daar ben ik al een end mee.

Ernst-Jan Pfauth:
[32:59] Nice.

Randal Peelen:
[33:00] Ja. Cool. Maar. Als het je wel lukt om een boek te schrijven. En dat heb ik met elke auteur die hier aan tafel komt. Dan heb je op een gegeven moment zo'n boek in handen toch? Kom op. Hoe magisch is dat?

Ernst-Jan Pfauth:
[33:12] Ja, ik heb hem net vanmiddag pas gekregen.

Randal Peelen:
[33:14] Echt waar?

Ernst-Jan Pfauth:
[33:15] Ja, je bent de tweede persoon aan wie ik een exemplaar overhandig.

Randal Peelen:
[33:18] Nice.

Ernst-Jan Pfauth:
[33:18] En ja, het blijft heel vet. Dat vind ik ook nog steeds heel vet aan iets fysieks maken. Ik lees eerlijk gezegd zelf mijn boeken nu met spijt. Maar wel allemaal digitaal. De voordelen zijn gewoon te groot.

Randal Peelen:
[33:33] Je haalt het niet bij de magie van papier.

Ernst-Jan Pfauth:
[33:36] Nee. En het enige waar ik nog een beetje onzeker over was. Ik had dus een heel dik manuscript. Dat wilde ik terugbrengen naar zo min mogelijk woorden. Omdat ik vind dat heel veel zelfs boeken veel te lang zijn. Maar nu heb ik het zo in mijn hand. En dan denk ik, is het nou niet te dun geworden?

Randal Peelen:
[33:53] Nou, ik kan me wel voorstellen dat je jeukt. Omdat je denkt, het had dikker kunnen zijn. Ik heb dat verhaal wel vaker gehoord van de... Auteurs die ik lief heb. Dus een soort gekke paradox. Dat zo'n uitgever ook een minimum aantal pagina's wil. Want anders staat het er in de boekwinkel ook niet echt bij. En ik kan me ook wel voorstellen in jouw geval. Als je het zo openslaat. Je zegt nou zeven hoofdstukken. Hadden zeven flinke blogposts kunnen zijn. Dat had dat ook wel leuk. Maar ik moet eerlijk zijn. De kans dat iemand als ik dit boekje even meeneem op het vliegveld voor instap. Is wel vele malen groter.

Ernst-Jan Pfauth:
[34:26] Dat vind ik wel weer goed.

Randal Peelen:
[34:27] En ik krijg ook wel als ik dit zo zie. Wel zin om het te lezen ook. En wat ik heel lekker vind, is je ziet dus ook aan de witte en groene pagina's die elkaar afwisselen, waar de hoofdstukken zitten. En dat geeft me ook een beetje het gevoel van, nou, nog even dit hoofdstuk voor het slapen gaan. Dan kan ik het in zeven dagen wel uit hebben.

Ernst-Jan Pfauth:
[34:42] Oh, mooi. Het witte gedeelte is de theorie en dan het groene gedeelte aan de slag.

Randal Peelen:
[34:47] Maar ik ben ook, ik weet niet, ik ben zo'n ADHD'er die zich niet kan concentreren op meer dan één pagina. En zo dyslectisch als een deur, dus het lezen gaat niet zo snel. Het zou wel pittig zijn. Maar ik vind dit is voor mij echt de ideale dikte. Dit is zo'n boek wat ik nog wel zo in de kast zou zetten. Maar dan met de voorkant zo richting mij. Als soort van aandenken. Dat als ik al langs loop. Ik heb er een aantal.

Ernst-Jan Pfauth:
[35:14] Oh vet. Dat is echt precies wat ik wilde. Mooi.

Randal Peelen:
[35:16] Ik had laatst een meeting met iemand. Toen hadden we het over een ander persoon. Toen zei ik ja, diens ego zit zich wel eens in de weg. En toen begon ik dat zo uit te leggen waarom ik dat dacht. Toen zei ik van ja, waarom ik dit zo herken is. Omdat ik het ook heel erg heb. Ik ben laatst begonnen bij een bedrijf. En ik ben nu directeur. Het is een bedrijf dat ik heel hoog heb zitten. En als buitenstaander altijd met bewondering naar heb gekeken. Maar toen werd ik gevraagd of ik daar directeur wilde zijn. Toen heb ik ja gezegd. En het eerste wat ik deed toen ik binnenkwam is denken... Dit gaat niet over mij. Ik ben hier niet voor mezelf. En je moet dat elke dag tegen jezelf blijven zeggen. Leuk, meneer de directeur. Maar je bent hier in zekere zin te gast en ten dienst van de missie en het team dat dat moet doen.

Ernst-Jan Pfauth:
[36:04] En hoe herinner je jezelf daar dan aan?

Randal Peelen:
[36:06] Omdat ik het boek Ego is the Enemy van Ryan Holiday de meest prominente plek in mijn kast heb gegeven. En ik heb dus in dat gesprek wat ik net aanhaalde, op een gegeven moment daar zo naar staan wijzen. Zo van, ik weet dit, omdat ik mezelf het dagelijks zou moeten herinneren. Ik denk wel elk uur. En dat boek helpt me daarbij. Ik zit nog serieus met het idee om daar uiteindelijk ook een tattoo van te nemen.

Ernst-Jan Pfauth:
[36:28] Ryan Holiday heeft zelf een heel groot ego's enemy.

Randal Peelen:
[36:31] Op de een arm en de ander is obstacle's away.

Ernst-Jan Pfauth:
[36:34] Dit noem ik ook als voorbeeld in mijn boek, dat je dus je waarde op je lijf kunt tatoeëren. Ik heb dat zelf niet gedaan. En ik noem het een beetje als een hyperbol. Maar ik noem Ryan Holiday als voorbeeld. En Jochen Meijer, die comedian, heeft dat bijvoorbeeld ook.

Randal Peelen:
[36:45] Dat is ook.

Ernst-Jan Pfauth:
[36:46] Hij heeft dan Ikagai op zijn arm staan. Ik ging een keer Elisabeth Gilbert interviewen. Zij heeft Eat, Pray, Love geschreven. Dat boek waar hij film van heeft gemaakt. Zij heeft dan zo met witte inkt. Dat vond ik wel echt heel vet. Compassie zo in haar pols bijvoorbeeld.

Randal Peelen:
[36:59] Ja. Een vriendin van mij, die had ik laatst het gesprek over. We willen allebei een keer een tattoo, maar nog nooit gedurfd. Ik vroeg, wat zou jij nemen? Toen zei ze gewoon het woord ja. En hoe langer ik erover na ging denken, hoe mooier ik het begon te vinden. Ja, toch?

Ernst-Jan Pfauth:
[37:16] Ja, ik noem dus Oliver Sacks als voorbeeld. Die man die al die medische boeken heeft geschreven over Tourette en over Parkinson. En die daar echt een miljoen publiek mee bereikt heeft. Hij is ook een Hollywoodfilm zo gemaakt. Die had dus in zijn kamer heel groot nee. Omdat hij dus... Hij werd gelukkig van schrijven. Tegen alle anderen wil hij nee tegen zeggen.

Randal Peelen:
[37:38] Er zijn een beetje schrijvers aan name droppen. Maar dat is dus eigenlijk Dirk Severs. Die zegt Helier or No. Exact hetzelfde verhaal eigenlijk.

Ernst-Jan Pfauth:
[37:46] Of Angela Merkel. Die heeft dan de moeilijkste baan van al deze mensen die we genoemd hebben. Die had dan op haar bureau... Had ze een plexiglas kubus. Met daarin de tekst. In de kanten ligt de kracht. Of scheld de kracht. Even ongelukkig vertaald het Duits. Maar ik vind het dus heel slim dat ze dingen te doen. Want de essentie van wat ik dus ook probeer te zeggen... is dat je de hele tijd wordt afgeleid van wat je echte waarden zijn. Jij weet ook wel dat de waarden... dat streven naar dingen die goed voor je ego zijn... dat dat eigenlijk niet goed voor jezelf en de wereld om je heen is. Maar het is zo moeilijk om daar... ik worstel daar ook mee, om daar naar te blijven leven. Ook omdat je, weet ik veel... als ik dan van een talentvolle ondernemer weer geprofileerd zie worden... Dan denk ik van, oh ja, ik moet ook laten zien dat ik minstens zo succesvol ben. En waarom in godsnaam?

Randal Peelen:
[38:33] Nou, wat ik het moeilijkste vind is, A, inderdaad weten waarom ben ik hier op aarde en wat wil ik bereiken en wat zijn die missies, doelen, visies. Maar ook, wat ik net zeg, heel bewust tegen iemand waar ik mee zit te praten, mijn eigen ego benoemen en zeggen, ik voel nu aan dat ik hier eigenlijk heel trots op wil zijn, maar ik ben bezig met X, Y, Z. Het is heel moeilijk toe te geven.

Ernst-Jan Pfauth:
[38:53] Ja, maar dat is precies dezelfde strategie waar we mee begonnen.

Randal Peelen:
[38:56] Bijna altijd als je dat doet, wordt het supergoed ontvangen. Ik denk maar één op de tien keer misschien wel minder mensen die daar echt op afknappen. En dan denk ik, weet je, misschien heb ik jou wat minder hard nodig.

Ernst-Jan Pfauth:
[39:06] Maar dit is toch gewoon de spiegel waar we het helemaal in het begin over hadden. Dat jij vroeg, waarom heb je het over dit soort dingen? Het gaat ook zo'n kracht vanuit dat je het gewoon toegeeft. En in het persoonlijke zit het universele. Mensen herkennen dat dus dan ook. Dus ja, ik vind het ook een soort superkracht als je dat gewoon kunt doen.

Randal Peelen:
[39:22] We gaan een beetje van de hak op de tak, maar misschien dat jij hier iets opvalt.

Ernst-Jan Pfauth:
[39:25] Het format van deze podcast, toch?

Randal Peelen:
[39:26] Dat klopt. Ik heb één tattoo... wat eigenlijk mijn eerste tattoo moet zijn.

Ernst-Jan Pfauth:
[39:30] Oké.

Randal Peelen:
[39:31] En ik heb nog niet verzonnen... hoe je dat in godsnaam uit moet beelden. Ik weet ook wel waar die komt. Eigenlijk hier rechts op de pols zou die moeten zijn. Daar hoort die thuis in mijn brein. Maar... Ik weet niet hoe je hem... het best kan omschrijven. Maar ik... Het heeft iets in de vorm van... offensief handelen. Proactief. Agressief misschien wel. Eh... Voorwaarts. Meer zo van verzin en list. Wees zelf degene die initiatief neemt. Die woorden op een hoop. En de regie. Het woord dat ik zou kiezen is offensief. Maar niet als in aanvallend. Maar eigenlijk ook weer wel.

Ernst-Jan Pfauth:
[40:17] In wat voor situaties wil je herinnerd worden? Dat je naar je pols kijkt en dan denkt van. Oh ja, offensief. Wat zit erachter?

Randal Peelen:
[40:24] Het roer in handen nemen. Ik heb heel erg de neiging van mezelf. Als ik niks doe. Dat ik dingen onderga. En de hele dag aan het klagen ben over de buitenwereld. Ligt aan die, ligt aan zus, ligt aan zo. Ik kon niet van zus. Ik kan je uren vertellen over waarom dingen niet gelukt zijn. Maar als je dan een manier kunt verzinnen waarop je het misschien had kunnen proberen. Dan vind ik dat iets om heel lang over wakker te kunnen liggen. Het probleem is, ik kom er bijna altijd mee weg. Ik kan lullen als brugman. Als ik iets heb verkloot. Dan kan ik je prima uitleggen waarom dat niet gelukt is. En dan lijkt het net alsof het niet mijn schuld is. Maar omdat ik het had kunnen fixen, is het wel mijn schuld.

Ernst-Jan Pfauth:
[41:03] Voor jezelf weet je dat het eigenlijk gelul is.

Randal Peelen:
[41:06] Ja, en ik denk dat dat mijn grootste baalmoment in het leven zijn. Van die gedachten die dan random af en toe oppoppen. Waarvan je echt even baalt. Kut, dat had ik anders moeten doen. Heeft bijna altijd te maken met een soort mengelmoes van uitstelgedrag. kop in het zand of angst misschien wel de momenten dat ik iets had moeten doen maar niet gedaan heb.

Ernst-Jan Pfauth:
[41:28] Daar komt ook het meeste uitstelgedrag vandaan eigenlijk bang zijn dat we teleurgesteld gaan raken door wat we gaan doen.

Randal Peelen:
[41:34] Ik denk dat het grootste probleem van een mensenleven in zekere zin het geweten is, omdat je dan jezelf niet hebt gedragen zoals je zelf weet dat je had moeten doen en ik denk dat als je iedereen vraagt op straat dat mensen wel tien verhalen over zichzelf hebben minimaal. Misschien wel een miljard. Maar... Mijn medicijn daartegen is wat ik probeer uit te drukken in die tattoo. Gewoon doe het wel. Offensief handelen. Gewoon neem het voortouw. Go.

Ernst-Jan Pfauth:
[42:04] Ja, ik denk hier dus twee dingen bij. De eerste denk ik dat enige mildheid naar jezelf ook geen kwaad kan. Als je zo streng zou zijn.

Randal Peelen:
[42:11] Is daar een pilletje voor?

Ernst-Jan Pfauth:
[42:12] Nou ja, wat ik als Eelsbeleid gebruik. Stel je voor dat je zo streng als je nu voor jezelf bent tegen een vriend bent.

Randal Peelen:
[42:16] Ja.

Ernst-Jan Pfauth:
[42:17] Dan dat zou je nooit doen. Dan zou je het onterecht vinden. Dan zou je vinden dat je te streng bent voor die vriend. Maar je bent het wel voor jezelf. Ik herken dit heel erg. En de tweede is, ik heb het voor mezelf geviesen. Ik herken dit ook van het uitstelgedrag. En van, als ik nou net dat stapje had gezet, dan was het wel x of y gebeurd. Ik ben dat voor mezelf het hobbeltje gaan noemen. Dus ik geloof heel erg dat de dingen waarvan we weten dat ze goed voor ons zijn, die kosten vaak ook veel energie. En ik heb hier een keer een neuropsycholoog over geïnterviewd. bij mensen. Onze software is in de zekere zin nog zo ingesteld dat de dingen die veel energie kosten proberen we zoveel mogelijk te vermijden. Want vroeger was dat een heel slecht idee om energieverletende dingen te gaan doen, want je moest je energie bewaren.

Randal Peelen:
[43:02] Je kunt tegenwoordig ook nog steeds burn-outs krijgen als je genoeg te eten hebt.

Ernst-Jan Pfauth:
[43:06] Ja, maar waar dat dan eigenlijk door komt vaak, is dat onze software dus een update nodig heeft, dat we nu juist veel vaker dingen kunnen doen die we eigenlijk waardevoller zijn, maar energie kosten. Die we dus uitstellen of proberen te vermijden. In plaats daarvan comfort kiezen. Dus weet ik veel. Netflix zit op de bank met een afhaalmaaltijd. Terwijl we eigenlijk veel gelukkiger worden. Of veel meer voldoening ervaren als we die avond een goed gesprek met een huisgenoot of met een partner hebben gevoerd. Maar dat hobbeltje ga ik dan vaak niet over. Omdat ik eigenlijk gewoon moe ben van de dag of zo. Of bang ben dat het geen goed gesprek wordt.

Randal Peelen:
[43:43] Dus rust nemen niet ook waardevol? Daar ben ik heel slecht in.

Ernst-Jan Pfauth:
[43:47] Ja, maar rust vind je dus heel vaak in niet afgeleid raken. Wij zijn rust nu. We kijken gemiddeld vijf uur per dag naar een scherm. En dat is afleiding. Afleiding is vermoeiend voor ons ook. Het is, als je... Ik haal een onderzoeker aan. Mihaly Csikszentmihalyi. Die is halfwege de vorige eeuw geboren. In wat we nu Kroatië noemen. En naar Amerika verhuist. Ging daar onderzoek doen. En hij wilde... Hij heeft mensen over de hele wereld gevraagd. Wanneer voel jij het gelukkigst? En of het nou schaapzetters in Mongolië waren of chirurgen in Chicago. Allemaal zijn ze ongeveer hetzelfde als ze zichzelf vergaten en opgingen in activiteiten. Dus als je iets met aandacht doet.

Randal Peelen:
[44:34] Ja, 100%.

Ernst-Jan Pfauth:
[44:35] Chik Senmiel, hij is dat flow gaan noemen. Dat is een cliché van je wel. Hij heeft het in 1990.

Randal Peelen:
[44:39] In mijn geval ook met andere mensen. Als ik in mijn eentje een marathon zou lopen, wat ik niet kan. Maar ik kan me niet heugen dat ik ooit in mijn eentje zo gelukkig ben geweest als ik met andere mensen erbij kan zijn. Maar er wel in opgaan.

Ernst-Jan Pfauth:
[44:50] Ja, en dan voel je daarna heel veel voldoening. Kun je er weer helemaal tegenaan.

Randal Peelen:
[44:55] Ik vlieg voorbij.

Ernst-Jan Pfauth:
[44:56] Ja, maar vaak gaan wij flow bewust uit de weg. Omdat we dat hoppeltje niet over durven gaan. Omdat we bang zijn dat we of die malatom niet gaat lukken. En we teleurgesteld raken. Of omdat we denken dat de omstandigheden er niet naar zijn. Dus ik wil eigenlijk een moeilijke recept koken.

Randal Peelen:
[45:14] Is de beste vorm van flow niet een beetje dat het voor je gevoel ook een beetje overkomt. En je eigenlijk niet terug kan?

Ernst-Jan Pfauth:
[45:20] Ja, maar dat is dus een beetje een gedateerd principe aan het worden. Omdat we zo gebombardeerd worden met notificaties, met verslaverde technologie. Kan je daar niet meer over komen, want de wereld is ingericht op afleiding.

Randal Peelen:
[45:32] Maar is het niet ook een beetje zo dat je daar andere mensen voor nodig hebt? Want ik kan me voorstellen dat je aardig in flow kunt zijn als je aan de parachute springen bent. Maar de keren dat ik denk het te hebben ervaren in mijn leven, was toch wel in mijn geval een meeting. Dat je het hebt over hoe moet de prijsstructuur van onze internetabonnementen er volgend jaar uitzien. En heel erg moeten puzzelen op inkoopvoorwaarden dit netwerk daar en dat en zo. En dat proberen in harmonie te brengen. En dan op een gegeven moment een list verzinnen waardoor alle puzzelstukjes op elkaar vallen. En dat je dan een halve dag bezig bent geweest. En dan heb je een resultaat waarvan je denkt, ja, dit is de enige logische uitkomst, toch? Hoe had dit anders kunnen zijn, dat gevoel? Een beetje zo'n Eureka moment.

Randal Peelen:
[46:07] Ik heb het volgens mij nog nooit in mijn eentje gehad. Altijd met mensen omheen.

Ernst-Jan Pfauth:
[46:12] Ook niet als je je nas aan het opruimen bent.

Randal Peelen:
[46:20] Ja, waarschijnlijk wel. Alleen is dat nooit echt af. Maar dan is het geen Eureka moment. Maar dan heb je toch een punt.

Ernst-Jan Pfauth:
[46:28] Je raakt in een flow als iets heel complex is. Maar niet zo complex dat je het niet kunt oplossen. En met mensen daarbij is het vaak automatisch complexer. Waardoor de kans heel groot is dat je sneller in een flow raakt.

Randal Peelen:
[46:38] Maar afleiding is killing. Dat zei je al een paar keer.

Ernst-Jan Pfauth:
[46:42] Dus je kan flow in zeker... Je kan het niet organiseren. Maar de kans dat je in de flow raakt wel vergroten. Door bijvoorbeeld barrières op te werpen tussen jouw verslavende technologie. Als jij drie uur in een meeting zit en die raken niet afgeleid. En we kunnen dan zo die materie ingaan. Daar zit een organisering principe achter. Alleen op de cultuur van het bedrijf blijkt dat dit oké is. Dus je kunt wel de kans op flow vergroten.

Randal Peelen:
[47:10] Cool man. En wat was ook weer het achterliggende punt? dat we overal op aarde of op het meest gelukkig zijn op het moment dat we op die manier bezig kunnen zijn.

Ernst-Jan Pfauth:
[47:19] Ja, als we ons verliezen in een activiteit.

Randal Peelen:
[47:21] Maar waar ik zeg dat je niet onbeperkt energie hebt, zeg jij, nou voor dit soort dingen wel.

Ernst-Jan Pfauth:
[47:27] Onbeperkt? Nou, niet onbeperkt.

Randal Peelen:
[47:28] Ik ken te veel mensen die op een gegeven moment overspannen raken. En die vinden hun werk verdomd belangrijk. Journalisten in het bijzonder. Die vallen als bosjes. Want die hebben gewoon zo ontzettend veel liefde voor hun werk. En er is altijd nieuws dat verteld moet worden. Het is nooit onbelangrijk. Het gaat maar door.

Ernst-Jan Pfauth:
[47:43] Ja, en natuurlijk elke burn-out is persoonlijk. Dus ik kan niet nu, ik zou het geen recht doen als ik nu uitspraken zou gaan doen generaliserend over burn-out.

Randal Peelen:
[47:50] Nee, tuurlijk niet. Maar er is wel iets anders aan de hand dan flow.

Ernst-Jan Pfauth:
[47:55] Ja, nee, wat ik om me heen heb gezien, als het over burn-out in de journalistiek gaat, waar ik er helaas ook veel te veel van gezien heb, is dat het dan, dan gaat het vaak over, het is nooit alleen maar werk, het is altijd een combinatie natuurlijk. Maar dan gaat het vaak over. Dus juist niet meer het gevoel hebben. Dat je je werk op een manier kunt doen. Waar jij in gelooft dat het de goede manier is. Of je nou weet ik veel. Alleen maar achter de klik zou moeten. Waar je vorige week een discussie over had. Daar kan je best wel van in een burn-out raken.

Randal Peelen:
[48:23] Alle vorm van tegenzin sluip erin. Daar kun je een poos doorheen.

Ernst-Jan Pfauth:
[48:27] En je leeft niet meer in lijn met wat jij belangrijk vindt. En dat veroorzaakt veel veel cognitieve dissonantie. Dat dat een factor kan zijn. en waardoor een bijdragende factor aan een burn-out kan zijn. En zo kun je nog wel... Ik geloof dat als ik naar mezelf kijk, het moment dat ik op het randje zat, dan ging het omdat ik te veel... en me te veel liet afleiden door de gelukskrakers, en niet kon handelen naar mijn waarde. En mensen die niet kunnen handelen naar hun waarde, voelen zich al heel snel ongelukkig.

Randal Peelen:
[48:59] Ik heb... Ik heb twee of drie keer in mijn leven het gevoel gehad. Nu heb ik echt tegen een overspannenheid aangelikt. En niet gebeurd. Maar dat was telkens omdat er gewoon simpelweg teveel werk was. En het was te belangrijk. Ik moest gewoon elke avond door. En op een gegeven moment heb je zoveel gewerkt. Dan gaat het licht uit. Dan wordt het een beetje zwart voor je ogen. Ik heb het één keer gehad. Ik heb maar een paar mensen in mijn leven verteld. En nu een heleboel opeens. Ik doe nu elk jaar de Cyber Security Week. En dat is een live radioprogramma. Dat is twee uur radio per dag. Dus tien uur in de week. Nou, podcasten doe ik al bijna acht jaar. Nou, zeven en een half ruim. En dus praten met iemand of een interview afleggen. Of zeker iets waar ik me goed op heb voorbereid. Dat is een soort automatische piloot. Kan ik automatische piloot? Het zijn niet de beste afleveringen. Maar als je een slechte dag hebt, bluff ik me er doorheen. En ik heb toen een keer, zeker de laatste dag of de ene laatste dag of zo. Ik was zo gaar, zo moe. Ik heb op een gegeven moment een gesprek gevoerd. Waarvan ik me achteraf niet kon herinneren. Wat voor gesprek ik had gevoerd. Ik ben dat toen terug gaan kijken. Van wat de fuck is daar gebeurd. En de randal die ik zag zitten. Stelde vragen waarvan ik denk prima vragen. Het is net niet zo dat ik me echt niet kon herinneren. Maar ik zat daar gewoon heel bewust. Een soort van derde persoons perspectief. Bijna naar mezelf te kijken. Dat ik denk ja. Dit is mijn automatische piloot. Ik ben er bijna zelf getuige van. Ik weet niet hoe ik het beter kan omschrijven. Want ik zat wel echt in mijn lichaam.

Ernst-Jan Pfauth:
[50:28] Een soort associatief, ja.

Randal Peelen:
[50:30] Ik dacht toen op dat moment van ja, dit is hoe je op een gegeven moment overspannen raakt. Als ik dit nu nog een week moet doen, dan ga ik helemaal kapot. Maar dat is niet omdat ik niet in lijn met mijn waarde leef, omdat ik te weinig slaap, te veel adrenaline heb, barst van de cortisol en nu door moet bikkelen, omdat het niet anders kan.

Ernst-Jan Pfauth:
[50:47] Nee.

Randal Peelen:
[50:50] Maar, een rustig weekend, twee nachten goed slapen. Het was als de sneeuw voor de zon verdwenen. Ik was terug bij af, gewoon compleet weer kwieken met energie, kon ik weer verder.

Ernst-Jan Pfauth:
[50:58] Ook schrikken toch?

Randal Peelen:
[50:59] Kunnen mensen met een burn-out niet?

Ernst-Jan Pfauth:
[51:01] Nee, ik las een interview dit weekend in de Volkskrant met een schrijver. Taffy Brownesseacker. En zij vertelde dat ze dus twee keer afspannen was geweest. En toen de derde keer iemand tegen haar zei van... Joh, ga even naar een spa of zo. Dat vond ze echt heel erg cringe. Deze toch? Zat ze daar drie dagen. En toen voelde ze zich beter. En toen dacht ze, oh man. Als ik de vorige keer dat had durven toegeven. En ik drie dagen in zo'n spa was gaan zitten. Dan was dit misschien niet gebeurd. En natuurlijk is het niet zo simpel.

Randal Peelen:
[51:31] Ik hoor al mensen met jonge kinderen nu schreeuwen. Nee, Ernst Jan, we kunnen niet drie dagen naar de spa.

Ernst-Jan Pfauth:
[51:36] Nee, dat weet ik. Het was ook niet letterlijk bedoeld. Ik heb zelf ook twee jonge kinderen. I feel you. Maar wat ik eigenlijk heen wilde. Is dat in mijn. Dus het zesde vliegel dat ik bespreek gaat erover. Dat je een van de dingen die ons gelukkig maakt. Is als we genoeg tijd ervaren. Ervaren. Voor de dingen die we belangrijk vinden. En als je te druk bent. Heb je dat dus niet. En dan kan je dus zo eindigen. Wat jij omschrijft. Heb ik. Heel herkenbaar heb ik ook een keer gehad. Letterlijk in deze studio. Dat ik hier een interview had. Ook niet meer wist wat ik nou precies. Een hele slechte aflevering. Daarna heb ik hier zo op de baasjesweg. Heb ik met mijn auto spiegel van een andere auto afgereden. Want ik zo moe en weg was. En dat komt omdat. Wat deze twee verhalen gemeen hebben. Is dat we opgroeien in de maatschappij. Waarin wordt gezegd. Als je maar productief genoeg bent. Als je al je to-do-appjes maar goed hebt. Als je maar goed genoeg organiseert.

Randal Peelen:
[52:33] Optimaliseren.

Ernst-Jan Pfauth:
[52:33] Dan kun je alles doen wat je wil. En dat is gewoon echt gelul. Je moet sommige dingen bewust laten verslonzen. En verslonzen is een stom woord. Dat is negatief. Want het voelt niet goed verslonzen. Maar dat is precies de bedoeling.

Randal Peelen:
[52:46] Ik voel een bepaalde vorm van ironie. Sorry, ik ga er toch van glimlachen. Dat de man die Tim Ferriss naar Nederland heeft gehaald. Zegt dat je niet alles moet optimaliseren.

Ernst-Jan Pfauth:
[52:56] Toen ik hem naar Nederland had gehaald. hij heeft dit letterlijk zelf ook gezegd het is gewoon, daar is hij op teruggekomen, en de schellen vielen van mijn ogen want nou schrijf daar ook een boek over dan ik heb dat nu wel in mijn boek gezet van kies wat je laat verslonzen en wees mild over wat andere mensen laten verslonzen, want dat is natuurlijk ook help me.

Randal Peelen:
[53:15] Geef een voorbeeld, want ik snap je, maar ik krijg het niet gematched nou kijk.

Ernst-Jan Pfauth:
[53:19] Als ik thuis kom als ik straks thuis kom, dan zit ik op de bank dan heb ik alles gedaan wat ik vandaag wilde doen maar dat is nog steeds mijn auto vies Ik moet nog steeds Sinterklaas cadeautjes bestellen. Ik wil eigenlijk ook nog even helpen op school van mijn kinderen. Ik heb tien onbeantwoorde appjes. Ik kan gewoon niet alles doen. En iedereen die luistert heeft dit waarschijnlijk. En dat komt omdat... Die heeft dus zo'n heel beroemd metafoor van Stephen Covey. Die heeft de Seven Habits of Highly Effective Google geschreven. Er is zo'n video dat hij dan in zo'n grote congreszaal staat. En dan had hij een dame uit het publiek. En dan krijgt ze echt stenen, kiezeltjes, zand. En dan zegt hij tegen haar, dit moet allemaal in die vaas. En dan gooit ze eerst het zand erin. Dan de kiezeltjes, dan de stenen. Past niet. Dan gaat meneer Kovie het zelf doen. Die gooit eerst de stenen erin. Dan de kiezels, dan het zand. En dan past het wel. De metafoor is...

Randal Peelen:
[54:15] Pas er nog water bij ook.

Ernst-Jan Pfauth:
[54:17] Ja, en dan de metafoor is... Als je eerst de belangrijke dingen doet in het leven. De grote stenen. Dan kun je alles gedaan krijgen. Maar wat er niet klopt in die metafoor. Is dat er te veel grote stenen zijn. Er zijn zoveel dingen. Dus je moet kiezen. Welke stenen je links laat liggen. Je moet kiezen wat je laat verslonzen. Dus je kan misschien dan niet je voortuin onderhouden. Laat het maar een jungle zijn. Misschien zie je je vrienden een tijd wat minder. Omdat je net een jong gezien hebt. Ga daar voor staan.

Randal Peelen:
[54:43] Het is mijn grootste valk al alle tijden. Wat ik zei met uitstelgedrag. Dat je inderdaad dingetjes hebt. Die kunnen wel op mijn someday maybe lijst. als het over getting things done gaat. Die blijven daarvoor altijd staan. In één keer per jaar ga je schrappen. En dan kan er meer een deel daar ook wel van weg. Maar ik vind het wel... Heel uitdagend dat ik dus af en toe dingen voor me uit blijf schuiven. Want mijn maatstaf is, moet het vandaag? En als het morgen kan, dan hoeft het niet vandaag. Maar ik vergeet dan dat het morgen vier uur kost. Samen met dat andere ding dat drie uur kost. En dat ding dat vijf uur kost. En ze kunnen alle drie morgen wel. Hoeven niet vandaag. Dan ga ik vandaag in bad. Want ik heb gedaan wat moest. En dan zit ik lekker met de bubbels Rick en Morty te kijken. Dat is hoe ik werk.

Ernst-Jan Pfauth:
[55:26] Ja, een gedeelte daarvan. Het gedeelte met bad en Rick en Morty is volgens mij top. Maar het schildgevoel waarmee je de volgende dag wakker wordt niet.

Randal Peelen:
[55:35] Ik ben zo achterlijk dan in die zin. Ik noem het in de ADHD-wereld tijdblindheid. Dat je denkt, oh, dat zijn drie to-do's. Oh, die kan ik alle drie. Oh, dat kunnen ook alle drie morgen. Nou, dan lukt dat dus. En dan op de dag zelf kom je erachter. Nee, dat kan nooit, want dit past niet in acht uur. En dan zit je opeens s'nachts nog te werken.

Ernst-Jan Pfauth:
[55:50] Ja, ik heb dus mijn to-do-lijst precies deze hele gedumpt. Want ik dit ook heb. En ik moet alles van mezelf in mijn agenda zetten.

Randal Peelen:
[55:56] Maar dat vind ik interessant. Ik wist niet van jou dat je niet meer in de to-do. Ik dacht dat je echt zo'n...

Ernst-Jan Pfauth:
[56:00] Nee, ik heb een dumplijstje waar ik dingen opgooi. Omdat het dan uit mijn hoofd is. Daar kijk ik één keer per week naar. En dan in mijn weekreview. En dan wil ik die in mijn agenda zetten. Met tijdsblokken zolang als ik denk dat het duurt. Als het er niet in past, dan verwijder ik het. Dan is het gewoon niet belangrijk genoeg. En wat ik doe achteraf, pas ik aan hoe lang het daadwerkelijk geduurd heeft. Zodat ik steeds beter begrijp hoe lang iets kost.

Randal Peelen:
[56:25] En dat is dan, ja.

Ernst-Jan Pfauth:
[56:26] Dus dan heb je gewoon, dan zie je, ja, agenda is in die zin een heel fijn overzicht. Dat je precies kan zien of iets realistisch is of niet. En dan moet het maar weg.

Randal Peelen:
[56:36] En het heeft het voordeel voor zo'n, nou, ik noem het dan even dyslect als ik. Dat het ook heel visueel is. Maar je ziet heel goed die blokjes passen. En ik kan me een lijstje geven met tijdcodes. En dan denk ik, oh, ziet er logisch genoeg uit. En als je het dan beeldend maakt, dan zie je, oh, deze is veel te groot. Dat valt direct op. Maar dat vind ik wel een interessante gedachte. Doet aantal mensen in mijn leven. Dat me herhaaldelijk op het hart heeft gedrukt. Dat ik mijn agenda meer moet gebruiken. Ze zullen ze keren gelijk hebben.

Ernst-Jan Pfauth:
[57:00] Ja, ik zou het eens proberen. Maar je gaat het niet alleen met heks redden. Het gaat ook gewoon over accepteren. Dat je niet alles gedaan kunt krijgen. En niet zo fucking streng voor jezelf zijn daarover. Gewoon ervoor kiezen. Ik laat nu dit verslonsen. En dat is een proces. Ik heb het nu ook tegen mezelf. Ik vind dat heel erg moeilijk. Maar ik merk wel dat ik nu. opdat ik geaccepteerd heb dat ik bepaalde dingen laat verslonzen in mijn leven dat ik wel meer rust ervaar.

Randal Peelen:
[57:29] Ik vind het niet automatisch makkelijk dan te benoemen wat de dingen zijn die je wel doet ik zal iets voorbeeld geven ik heb dus al heel lang echt maar 20 jaar of zo dat ik een beetje gitaar kan spelen en elke keer dat ik dat ding oppak een week later ben ik weer terug op een niveau waar ik ooit was en ik denk oh ja dit is lekker vanaf hier begint het echt werk, een maand later Dan ben ik weer terug bij af en dan pak je dat ding weer. En ik heb op een gegeven moment gedacht, ik moet gewoon een keer op les. Ik moet gewoon een keer, het maakt niet uit of het groepsles of privé is, maar dat is die stok achter de deur en dan moet ik het doen en dan moet ik ook oefenen. En als je dan gaat kijken, waar past dat dan? Nou ja, ik vind sporten nog belangrijker. Af en toe wat met de kinderen. Avond op de bank is ook wel nodig. En ik heb een avond in de week podcast. Nou, weekend is niet van mij, want ik heb jonge kinderen. Daar heb ik niks over te zeggen. Ik krijg het niet gepast. Dus mijn beste idee op dit moment is. Wachten tot de kids oud genoeg zijn. En dan af en toe alleen thuis kunnen zijn. Dan kan ik de hort op. Maar dat is toch ook geen waterlichtplan. Dus eigenlijk wat ik moet doen. Is het nu bewust laten verslonzen. In plaats van krampachtig proberen. Ergens te laten passen.

Ernst-Jan Pfauth:
[58:35] Ja inderdaad. En dan ga je hopelijk ook het woord moet niet meer zoveel gebruiken. Want wie moet er nou gitaar spelen? Je wil het.

Randal Peelen:
[58:43] Maar ik ben dan zo'n guy. ik koop een wat betere gitaar en een leuke versterker. En dat staat allemaal mooi aangesloten op de computer. Ik kan het zo opnemen en doen. De gear die is er. En ik fantaseer dan graag dat als ik die goede gear heb, ja dan volgt het feit dat ik het toch ga doen vanzelf. Pure zelfdeceptie. Dat is echt dat ik elke keer zo'n iPad koop en dan denk ik, ja nee, maar deze iPad ga ik echt gebruiken.

Ernst-Jan Pfauth:
[59:10] Ik dacht, geen idee. Het zijn zoveel op elkaar leken joh.

Randal Peelen:
[59:12] Het zit gewoon in de tas.

Ernst-Jan Pfauth:
[59:14] Ja, ik heb het altijd een remarkable. Maar wat je zou kunnen doen is denk ik... Kijk, wat wil je laten verslonten? Is inderdaad een hele moeilijke vraag. Je kan wel, daar eindig ik mee, je kan wel helemaal teruggaan naar... Wat is eigenlijk de rollen die ik belangrijk vind in mijn leven? Bijvoorbeeld vader, directeur, podcaster. En misschien dan ook gitarist, dat weet ik niet. En vervolgens per rol bedenken welke waarde je eigenlijk belangrijk vindt. Dus een gitarist denk ik te beperkt. Een creatief persoon zou een rol kunnen zijn. Daar past je boek bij. En dan kan je vervolgens gaan kijken naar... wat zijn de waarden die ik eigenlijk belangrijk vind... bij een rol. En zo ben je eigenlijk een soort... root document voor je leven aan het maken. Dat je dan vervolgens daaruit bekijkt... oké, ik weet wat de rollen zijn die ik belangrijk vind. Ik weet wat de waarden zijn die ik belangrijk vind.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:00:07] Wat zijn dan de... Hoe ziet het dan bijvoorbeeld... mijn ideale dag eruit? Een doodnormale dag. Hoe komen die rollen en waarden daar dan in terug? En dan, ik heb zo'n dag voor mezelf opgeschreven. En wat ik nu bijvoorbeeld laat verslonzen is. Ik ga zolang mijn kinderen mij nog leuk vinden. Echt geen directeursfunctie meer doen. Ik heb dat tot een paar jaar geleden gedaan als directeur van een correspondent. Ja, het is heel moeilijk om naast de rol van directeur. Ook nog de rol familieman of vader of hoe je het ook wil noemen te doen. Zeker als je daarnaast ook nog creatieve dingen wil doen. Dus dat is dan nu de trade-off die ik gemaakt heb. Ik ga dat aspect van mij laten verslonzen. Dus ik maak nu alleen maar dingen. Dat vind ik heel vet. En ik lever in op status. Nou ja, oké. Ik merk dat mensen de telefoon minder makkelijk opnemen. Nu niet meer de directeur ben. Is dat echt zo? Ja, zeker.

Randal Peelen:
[1:00:57] Oh, wauw.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:00:57] Dat was echt een toegangspas voor heel veel dingen. Instant status. Dus ik kan me voorstellen dat je geen directeur meer bent. Dat je dat toch gaat merken.

Randal Peelen:
[1:01:06] Vooral aan je LinkedIn merk je het heel snel. Het aantal mensen dat je opeens weer weet te vinden.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:01:12] Ja. Dus het verslonzen kan ook echt op een hoger niveau dan de voortuin niet meer onderhouden.

Randal Peelen:
[1:01:17] Maar weet je wat ik ook mooi vind? Want ik zoek dus eigenlijk direct het tegenovergesteld. Als je zegt, ik laat verslonzen, dan hou ik automatisch over wat de moeite waard is. Dat is misschien niet zo. Maar ik vind wat je zegt met die, wat noem je het? Persona's? Nee?

Ernst-Jan Pfauth:
[1:01:31] Rollen.

Randal Peelen:
[1:01:31] Rollen. Ik... Ook in mijn boekenkast staan als aandenken. Onder andere Start With Why van Simon Sinek. Een leader is the last, ook van hem. En ik vind die gedachte heel mooi. Maar het is mij nooit gelukt om mijn why te vinden. Zeg maar in één mooie volzin, waarom ben ik hier op aarde?

Ernst-Jan Pfauth:
[1:01:52] Fucking intimiderende vraag.

Randal Peelen:
[1:01:53] Dat is het. Maar als je hem mensen hoort interviewen en je ziet hem bezig, dan heeft hij er vaker binnen tien minuten wel aardig de vinger op. Omdat hij die ervaring zo heeft en ook heel goed weet wat voor een antwoord erop die vraag zou zijn. Maar ik heb het gevoel dat die rollen die je noemt, vind ik veel makkelijker. En om daar waarden en ambities aan te hangen. Wat je zegt, die creativiteit, die moet ik hebben in mijn leven. Anders vind ik hem vanzelf wel. Ik heb ook allemaal websites gemaakt en liedjes en covers. En het lijkt allemaal nergens op. Video's, podcast. Maar het is wel heerlijk om een uitlaatklep te hebben. En dat je iets fantaseert en dat een deel daarvan lukt. Maar ja, familieman. Dat gaat voor mij veel meer om een gevoel van emotie. Een soort nalatenschap. Ik wil dat mijn kinderen net zo op hun jeugd terugkijken. Als ik dat doe op de mijnen. En ik ben al later in mijn leven pas gaan herkennen dat. Ik dacht, waarom hebben heel veel mensen nou zo'n stomme familie zeg. Want blijkt, ik heb gewoon een hele toffe hechte familie. Ik heb heel veel mazzel mee. En ja.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:03:01] Dan zul je voortzetten.

Randal Peelen:
[1:03:02] Ja. Maar geef dat eens een naam, weet ik veel. Dat is lastig uitleggen. Maar wat laat je dan verslonzen? Alles wat in de weg zit.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:03:11] Kijk, als jij als rol voor jezelf hebt dat je een creatieveling bent. En je bedenkt daar je waarde bij. Dan is die gitaar die niet gebruikt wordt opeens een stuk minder erg. Want je weet, mijn uiting als creatieveling is nu dat ik of de podcast doe. Dat boek ga maken. En er komt vast weer een moment dat die gitaar weer erbij past. Maar dan is het dus niet zo van, ik speel nu geen gitaar. Maar meer van, oh, dit past nu even niet bij de creatieve uitingen die ik nu de meeste voorkeur geef. Dan is het een stuk minder, dan hopelijk ervaar je daar dan een stuk minder schuldgevoel bij.

Randal Peelen:
[1:03:44] Hoeft hij ook niet op marktplaatsen, weet je. Je mag best in de hoek van de kamer staan.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:03:46] Precies.

Randal Peelen:
[1:03:47] Dat baseline dat ik nu heb.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:03:48] Net zoals met ongelezen boeken. Dat kan je ook. Ik ga nooit alle boeken kunnen lezen die ik wil lezen. En daar heb ik heel lang, daar kan je je heel schuldig over voelen. Van waarom heb ik die ene klassieker nog niet gelezen? Maar je kan ook gewoon denken, het is gewoon een ambitie van wat ik belangrijk vind in het leven. Misschien dat ik er een paar lees en die andere zijn dan gewoon mooie memento's van wat ik belangrijk vind.

Randal Peelen:
[1:04:15] Als toetje voor de aflevering en dan mogen we als we willen zometeen nog even een bonus aflevering doen. Met een paar vragen van de luisteraars die ik daarvoor wil bewaren. Zou je iets willen vertellen over die OneSec app? Want ik heb hem vanmiddag geïnstalleerd. Ondanks de ontslachtigheid. die misschien wel handig is, Ben ik benieuwd wat voor een rol dat speelt in jouw leven.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:04:35] Ja, OneSec is dus een app die werkt. Het is best ontslachtig om het te installeren. Maar wat die doet, is dat je kan zeggen, als ik app I open, toon dan een soort muur, een soort blokkade. En ik heb deze app, ik heb dus dat ingesteld voor mijn mail app, mijn LinkedIn app en mijn Instagram app. En dat zijn de meest verslavende apps op mijn telefoon. En verder heb ik heel veel dingen überhaupt niet op mijn telefoon staan.

Randal Peelen:
[1:05:02] Niet Reddit? Voor mij is het Reddit. Misschien wel YouTube.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:05:04] Oh ja, YouTube heb ik niet op mijn telefoon. Zijn reddit ook niet. Maar Instagram en LinkedIn en mijn mail staan er wel gewoon op. Omdat mijn werker onder leidt. Dus daar niet makkelijk mobiel bij kan. Maar ik heb heel vaak. Jij bent even. Net was wel. Dan viel het licht hier even uit. Dan ben je even weg. Nou, als jij de camerabeelden terug gaat zien. Gaat kijken.

Randal Peelen:
[1:05:25] Dan zie je mij mijn telefoon pakken.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:05:28] En Instagram als een Pavlov reactie openen. Om te kijken.

Randal Peelen:
[1:05:31] Nou vind ik. Dat kan ik ook doen.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:05:32] En nu komt er dus een muur voor. En die kan je dus echt heel lang maken. De muur die ik voor Instagram heb gezet is 30 seconden. Dat is tergend lang. En dan zie je zo, je ziet zo'n animatie van een soort zandloperachtige animatie. En dan een vraag van, wil je dit echt openen?

Randal Peelen:
[1:05:49] Wat gaat op en neer? Dus in mijn beleving is het een soort ademhalingsoefening.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:05:54] Ja, er staat inderdaad ook een beeld van haaladem. En dan na afloop moet je zeggen wat je intentie is. Dus waarom wil je Instagram eigenlijk gebruiken? Moet je er aan klikken?

Randal Peelen:
[1:06:02] Echt?

Ernst-Jan Pfauth:
[1:06:03] Ja.

Randal Peelen:
[1:06:03] Oh, wauw.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:06:04] En daardoor word je dus gedwongen na te denken over... waarom wil ik deze app eigenlijk gebruiken? Nou, en... Negen van de tien keer wil ik Instagram helemaal niet gebruiken.

Randal Peelen:
[1:06:12] Ja, dat kan wel zijn van nou, ik heb nu een podcast opgenomen. Ik wil even een foto plaatsen dat we opname hebben gehad. En dan vind ik dat de moeite waard om even door die...

Ernst-Jan Pfauth:
[1:06:20] Tuurlijk, dan heb je een goede intentie.

Randal Peelen:
[1:06:22] Precies.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:06:23] Maar niet omdat je op de wc zit en je verveelt. Of, nou beter voorbeeld, als je in een café zit, een vriend gaat even naar de wc. En jij pakt je Instagram, je bent helemaal uit het gesprek wat je hebt gevoerd. Je hebt dingen gezien waar je aroused door raakte, die je afleiden. Die misschien in je hoofd blijven hangen. Waardoor je als je vriend terugkomt niet meer in dat gesprek komt.

Randal Peelen:
[1:06:43] Maar jij ziet het niet als een ontspanningsmomentje.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:06:44] Nee, het is ingericht om ons gespannen te krijgen. Om meer dat ding te gaan gebruiken.

Randal Peelen:
[1:06:51] Maar voor je gevoel is het wel een ontspanningsmomentje.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:06:54] Ja, maar dat is dus echt de enige reden dat die apps bestaan. Dat is zoveel mogelijk van onze aandacht extraheren en doorverkopen. Daar zijn ze voor geoptimaliseerd. Dus het scenario dat je op Instagram bent geweest. Uit vervelingen en daarna ontspannen eruit komt. Het bestaat gewoon niet. Je kan het wel ontspannen gebruiken als je van tevoren denkt. Oh, misschien heeft Casper van der Laan een nieuwe video.

Randal Peelen:
[1:07:12] Die ga ik opzoeken.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:07:13] Ga ik bekijken. Oh, en misschien mijn scholte nog daarna. En dan heb ik daarom gelachen. En stop ik ermee. Dan heb ik het met de intentie gebruikt. Dan kan het ontspannen zijn.

Randal Peelen:
[1:07:24] Dus mijn verslavingen zijn Reddit en YouTube. En bij Reddit is het nadeel. Er is heel veel humor, heel veel leuke dingen. Kattenplaatjes. Maar er is ook iets te veel politiek. En de wereld staat in fik. Maar YouTube heeft met die shorts gewoon heel veel. Leuke weetjes, grappige clipjes uit series. Daar krijg ik het wel voor elkaar. Ondanks dat het dopamine is. Mijn probleemoplossende brein tot rust te brengen. Dat doeldeelt het wel.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:07:51] Dat is toch een hele duidelijke intentie. Dat je besluit, ik ga nu YouTube kijken. Shorts kijken, omdat ik weet dat ik daar rustig word. Dan is het een intentie. Maar als jij het gaat gebruiken om de tijd te doden. Of afgeleid te raken. Of je werk uit te stellen. Dan voel je je waarschijnlijk echt heel erg klote. nadat je dat gedaan hebt. En dus daarom probeer ik die balrière op te werpen. Om me daaraan te herinneren die apps alleen te gebruiken met een intentie.

Randal Peelen:
[1:08:17] Ik heb OneSec op de iPhone. Ik weet niet of het er ook voor Android is. Maar wat me opviel is dat je moet echt een soort workaround hackachtig ding gebruiken. Om het met een automation op te lossen. Dat als je Instagram opent dan triggert die die app met een bepaalde ding. Waardoor die op een bepaalde ding komt. En die ding roept daarna weer de Instagram app aan. en als je dan wisselt tussen de ene app naar de andere app, dan triggert die weer de app en dan zit je weer in die... Het is allemaal een best wel ingewikkeld proces. En tegelijkertijd denk ik, doordat het zo ingewikkeld in elkaar zit, werkt het ook wel weer heel goed.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:08:51] Het kost je denk ik vijf minuten om in te stellen.

Randal Peelen:
[1:08:53] Je hebt echt gewoon zelf die boeien om gedaan. Heel bewust. En als je het gaat zo omzeilen, dan weet je ook zelf heel goed waar je mee bezig bent. Daarom werkt de scherptijd voor mij ook niet. Want er zit gewoon een knop van voer de code in En dan gaat de schermtijd weg. Die heb ik elke avond. Ja. Voel ik hem in. Ja. Dat is zinlijk.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:09:11] Pavlov. Dat hoef je niet. Dat muscle memory bedoel ik.

Randal Peelen:
[1:09:13] Ja.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:09:14] Maar wat de ergste is. De ergste instelling. In OneSec de meest effectieve. Die zit in de pro versie. Is dat je de selfie camera aangaat. En dan zie je dus jezelf. Te wachten. Tot Instagram geapend wordt. En dat is de meest confronterende. Confronterende beeld. Ja.

Randal Peelen:
[1:09:32] Als ik in de slaafkamer lig. En het is donker. Is het nog daar. Maar wat. Dat is toch fucking treurig.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:09:39] Maar jij bent een individu dat tegenover een leger van duizenden PM's, developers, designers, die allemaal één doel hebben, jou zo verslaafd mogelijk aan die app krijgen. Ik bedoel, er zijn van zowel meta, TikTok's en data, zijn de documenten uitgelegd waaruit blijkt. Kinderen zijn ons ideale doelgroep, want die hersenen zijn al niet helemaal ontwikkeld. Die kunnen we extra goed verslaafd krijgen. Dat is waar je tegenover staat. Dus natuurlijk moet je... a la Evgeny Moritz of dat ding... in een kluis gooien met een tijdcode erop... dat je er drie uur niet bij kan. Want dat zijn de maatregelen die je nodig hebt... om weerstand te kunnen bieden.

Randal Peelen:
[1:10:12] En ik hoor mezelf nu denken...

Ernst-Jan Pfauth:
[1:10:13] Ik heb dat niet nodig.

Randal Peelen:
[1:10:15] Want als ik een meeting heb... en ik raak in die flow state... dan hoor ik die telefoon niet eens trillen. Dan heb ik het niet nodig. Maar wat ik wel nodig heb, is s'avonds op de bank... een ontspanningsmoment in plannen... omdat ik het anders niet ga doen... En mijn brein tot rust proberen krijgen.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:10:31] Ja.

Randal Peelen:
[1:10:31] En dan heb ik het wel nodig. Maar daar heb jij, en dat is een cirkel rond, een intentioneel leven. Ja, inderdaad. Wauw. Die kwam zomaar op ons pad.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:10:42] Ja, mooi.

Randal Peelen:
[1:10:46] Eén dubbel check. Maar ik denk dat dat wel een mooie afronding is. En we hebben de bonus nog. Dus ik weet niet, heb jij een bepaald moment dat je er vandoor moet?

Ernst-Jan Pfauth:
[1:10:56] Nee, ik vind de bonus wel leuk om te doen.

Randal Peelen:
[1:10:58] Nee, ik heb wel eens alles een beetje gehaald. Leuk man. Dit is wel zo'n aflevering die ook vanzelf gaat.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:11:05] Vet, mooi.

Randal Peelen:
[1:11:06] Goed woorden. Tot zover deze aflevering van Met Nerds om tafel. Met Nerds om tafel is een podcast door Jurian Ubachs en mij. Randal Peelen en onze panelleden zijn Esther Krabbenam, Ruurd Sanders en Sander Bijleveld. Al onze muziek is van de mysterieuze Breakmaster Cinneler. En onze gastneur van vandaag was Ernst-Jan Fout. Ernst-Jan, dank voor je komst.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:11:23] Ja, ik vond het heel leuk. Dank dat ik er mocht zijn.

Randal Peelen:
[1:11:25] Wel bekende studio. Ja, ik vond het ook leuk. En wat ik zeg. Ik kan er ook wel om glunderen. Omdat er voor mij een soort cirkeltje rond is. De enige tech-podcaster. Die ik nog niet echt bevredigend aan tafel heb gehad. Is Wietse Hagen. Die heb ik wel gesproken. Maar dat was meer in een afscheids... stukje over de Appels en Peren Show die ging stoppen. Dat is de enige die ik echt nog een keer aan tafel moet hebben. Dan is mijn bucket list leeg.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:11:59] Mooi.

Randal Peelen:
[1:12:00] Bedankt voor je bijdrage.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:12:01] Heel graag gedaan.

Randal Peelen:
[1:12:01] Het slopen van mijn bucket list.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:12:02] Ik zat tegen je te zeggen.

Randal Peelen:
[1:12:04] Hij weet dat.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:12:05] Mooi. Ik ga het wel herinneren.

Randal Peelen:
[1:12:06] Precies. Meer informatie over... Sorry, waar kunnen mensen meer over jou te weten komen?

Ernst-Jan Pfauth:
[1:12:13] Op intentioneelleven.nl.

Randal Peelen:
[1:12:14] Oké.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:12:15] Of op mijn blog, fout.com. Maar ja, dan spelen het maar eens. P-E-F-A-U-T-H.

Randal Peelen:
[1:12:20] Als je veel mensen doet dat zeker fout.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:12:21] Ja, precies. En ik zit op Substack. Ik vind dat verder weg het leukste sociale medium nu.

Randal Peelen:
[1:12:27] Nee eens.

Ernst-Jan Pfauth:
[1:12:28] Dus daar kun je me ook vinden.

Randal Peelen:
[1:12:30] Leuk. Meer informatie over ons is te vinden op onze website. Dat is mnot.nl. En join onze Slack. Daar gingen 2400 charmante, capabel en gezellige nerdje voor. En ik zou het doen, mensen. Ik weet dat je de outro al duizend keer hebt gehoord. Maar we hebben vandaag weer ontzettend leuke memes geplaatst in het kanaal Funny. En dat is heel lekker als je aan het werk bent. Als je er toe even doorheen te scrollen. Als dat nou je intentie is voor een leuke koffiebreak. Denk ik dat je er een gelukkige mens van wordt. Je kunt ook vragen stellen aan de volgende gasten in het kanaal. Vragen van de luisteraar. Je kunt vriend van de show worden. Dan krijg je toegang tot het clubhuis. Vier meetups per jaar. Stikken ze biervultjes door je brievenbus. Je luistert zonder reclame. Eer dan de rest. En met elke week een prachtige bonusaflevering. Merch set op onze site. Voor nu hartelijk dank voor het luisteren. Tot de volgende keer.